Call me Gia :) "Gianina celienne P. calica" :) 16 yrs. old :)

— Till we meet again (via escafeism)

(via escafeism)


escafeism:

I am happy. I am, despite of the fact that life is constantly throwing curveballs in my direction. I tried to look at it as if life threw the wrong way and it hit me accidentally. I tried to forgive life for throwing me down even if I never heard a sorry for what happened to me. I tried to…

D.G (via escafeism)

(via escafeism)


escafeism:

How do you move on from someone who is never yours to begin with? How do you forget the memories, when most of them happened in your dreams and imagination? How do you run away from regrets, when they were all composed of a wide variety of what ifs? How do you unlove someone, who has always loved another?

Tell me, how do you let go of someone who has never even looked at you the way you do to him/her, who has never held you in his/her heart?

escafeism:

Alam mo ba, nahihirapan ako. Kasi, yung taong pinagsisigawan at kinukwento ko sa mga kakilala at kaibigan ko, hindi ko nakikita. Hindi ko araw-araw nahahawakan, naakbayan, nayayakap, nakakasama kumain, manuod ng sine, maglakad habang hawak ang kamay mo o naiihatid pauwi. Hindi ko nasasabi ng harapan kung gaano siya kahalaga sa buhay ko at gaano mo kinukumpleto ang aking bawat sandali. Hindi ko naipaparamdam yung mga gusto kong iparamdam, hindi ko mayakap kapag gusto ko, makasama at makita man lang kahit isang segundo sa isang araw. Ang sakit sa puso na hindi ko magawa ang mga simpleng bagay na dapat nararamdaman naming dalawa. Ang hirap dahil kahit gaano namin pinupuno ng kasiyahan ang isang araw ay parang kulang parin. May parte parin na hindi napupunan at sabik.
Alam mo ba, nasasaktan ako. Kasi nagkakaganito tayo, heto yung pinangarap nating relasyon pero hindi ito yung pinangarap nating sitwasyon. Ang hirap kasi gumigising tayo sa umaga ng may lungkot at pagka-miss sa isa’t-isa. Hinaharap natin ang bawat araw ng magkahiwalay at ang tanging kumukonekta sa mga mundo natin ay tawag at teknolohiya. Nabubuhay tayo sa iisang mundo, humihinga sa iisang hangin, natutulog sa iisang langit pero parang magkalayo parin tayo.

escafeism:

Alam mo ba, nahihirapan ako. Kasi, yung taong pinagsisigawan at kinukwento ko sa mga kakilala at kaibigan ko, hindi ko nakikita. Hindi ko araw-araw nahahawakan, naakbayan, nayayakap, nakakasama kumain, manuod ng sine, maglakad habang hawak ang kamay mo o naiihatid pauwi. Hindi ko nasasabi ng harapan kung gaano siya kahalaga sa buhay ko at gaano mo kinukumpleto ang aking bawat sandali. Hindi ko naipaparamdam yung mga gusto kong iparamdam, hindi ko mayakap kapag gusto ko, makasama at makita man lang kahit isang segundo sa isang araw. Ang sakit sa puso na hindi ko magawa ang mga simpleng bagay na dapat nararamdaman naming dalawa. Ang hirap dahil kahit gaano namin pinupuno ng kasiyahan ang isang araw ay parang kulang parin. May parte parin na hindi napupunan at sabik.

Alam mo ba, nasasaktan ako. Kasi nagkakaganito tayo, heto yung pinangarap nating relasyon pero hindi ito yung pinangarap nating sitwasyon. Ang hirap kasi gumigising tayo sa umaga ng may lungkot at pagka-miss sa isa’t-isa. Hinaharap natin ang bawat araw ng magkahiwalay at ang tanging kumukonekta sa mga mundo natin ay tawag at teknolohiya. Nabubuhay tayo sa iisang mundo, humihinga sa iisang hangin, natutulog sa iisang langit pero parang magkalayo parin tayo.

— (via escafeism)

(via escafeism)


theme by Curly Tweets.